o cúmulo do ridículo

Devia haver uma
legislação internacional sobre o excesso de ridículo.

Por exemplo,
digamos que um presidente da república de um país sério resolva interceder
pessoalmente sobre uma decisão de uma liga de futebol independente. Digamos que
ele não se conforme que um atleta de seu país tenha recebido um cartão
vermelho, e ele, presidente da república (por certo livre de qualquer
preocupação mais grave, no momento), resolva pleitear que seu atleta seja
anistiado. E ainda afirme que o árbitro que deu o cartão, brasileiro, seria “suspeito”.

E pior: que o
cartola da tal liga acate e anistie o dito atleta.

Pois aconteceu,
durante a Copa do Mundo de 2026!

E eu, que achava
que existe limite para o ridículo.

plej ridinde

Devus ekzisti internacia leĝo
pri troaj ridindaĵoj.

Ekzemple, supozu, ke prezidanto
de la respubliko en serioza lando decidas persone interveni je ago de
sendependa futbal-ligo. Supozu, ke li ne akceptas, ke atleto el lia lando
ricevis punon per ruĝa karto, kaj li, prezidento (certe sen ia ajn alia pli
serioza okupiĝo, en tiu momento) decidas pledi, ke al lia atleto estu nuligita
la puno. Kaj krome, li asertas ke la arbitracianto,
kiu uzis sian ruĝan karton, brazilano,
estas “suspektinda”.

Kaj plej terure, ke la ligestro
akceptas kaj nuligas la punon al la menciita atleto.

Nu, tio okazis, meze de la Monda
Futbalkonkurso en 2026!

Kaj mi supozis, ke ekzistas limo
por ridindaĵoj.