minha terra tem palmeiras

“Minha terra tem palmeiras,

Onde canta o sabiá;

As aves que aqui gorjeiam

Não gorjeiam como lá…”

Os versos, de uma ingenuidade à beira
do exagero, no entanto ficaram famosos, porque exprimem com perfeição esse
curioso sentimento de afeto quase infantil 
que nos liga à nossa terra, à nossa cidade, ao nosso país. Minha querida
cidade de Lorena também tem palmeiras (imperiais) e muitos sabiás que gorjeiam
como só aqui.

Eis por que fui tomado de perplexidade
dolorosa, ao ler recentemente, num jornal de grande tiragem e influência, que
Lorena teve o maior índice de homicídios do Estado, no último levantamento. É
espantoso! Continuo a caminhar pelas ruas e vejo a mesma cidade pacata, o mesmo
povo pacífico, o mesmo ar acolhedor.

Essa violência não é nossa; vem de
fora, importação espúria. Contudo, está aqui, à sombra das nossas palmeiras.
Que fazer? A repressão policial tem sido usada, em nosso país,  há longos anos, ao que parece sem grandes
resultados. Talvez seja hora de investir em educação, em cidadania, em
transmissão de valores humanos.

De minha parte, acolhi a minha
tristeza e decidi me esforçar por ser uma pessoa mais pacífica, mais fraterna, a
partir de hoje. 

”Sur palmoj de mia lando

Turdoj kantadas tre bele;

Birdoj ĉi tie kantantaj

Ne same kantas, tiele..”

La versoj, preskaŭ tro
naivaj, tamen famiĝis, ĉar perfekte esprimas tiun kuriozan amsenton, iom
infanecan, kiu ligas nin al nia devenloko, al nia urbo, al nia lando. 
Ankaŭ mia kara urbo Lorena havas palmojn (imperiajn) kaj multajn turdojn, kiuj
kantas plej bele ĉi tie.

Jen kial min kaptis dolora
perplekseco, kiam mi legis, antaŭ nelonge, en granda, influa ĵurnalo, ke Lorena
atingis la plej altan kvanton da hom-murdoj en la Ŝtato Sanpaŭlo, okaze de
lasta jara kalkulo. Tio estas miriga! Mi plu promenas sur la stratoj, kaj mi
vidas la saman trankvilan urbon, la saman pacan popolon, la saman akcepteman
etoson. Tiu perforto ne estas nia; ĝi venas el ekstere, bastarda importaĵo.
Tamen, jen ĝi troviĝas ĉi tie, en la ombro de niaj palmarboj. Kion fari? Polica
kontraŭbatalado estas farata, en nia lando, de multaj jaroj, ŝajne sen grandaj
rezultoj. Eble estas tempo investi je edukado, je civitaneco, je transdonado de
homecaj valoroj.

Miaflanke, mi akceptis mian
malĝojon kaj prenis la decidon klopodi esti homo pli paca, pli frateca, ekde
hodiaŭ.