PMA

CAMPO PONTO ZERO KAMPO NULO-PUNKTO

 






CAMPO PONTO ZERO

A alma não reclama, acalma:

Não reclamo, aclamo a calma

No ponto zero me regenero,

Saio do raio da reclamação,

Entro no espaço fino da
ação.

Esqueço aquilo que não
quero:

Medo, reclamação, teimosia.

Vejo na arte na alegria

A poesia sem lero-lero.

Intuição flui da Fonte,

Vejo o recém-nascido

Reviver a noosfera

Sem ontem, sem depois, só
agora.

Então reclamar pra quê?

O que não importa foi
embora:

Mas, isso o reclamante vê?!

 

 KAMPO NULO-PUNKTO

L’ animo ne plendas, kvietiĝas:

Ne mi plendas, aklamas la kvieton

Sur la nulo-punkto mi min rebonigas,

Foriras el la radio de la plendo,

Eniras la delikatan spacon de la ago.

Forgesas tion, kiun mi ne volas:

Timo, plendo, obstino.

Vidas mi en la arto de la ĝojo

La poezio sen tordo.

Intuicio fluas el la Fonto,

Mi vidas la ĵus-naskiĝintan

Revivi la noosferon

Sen hieraŭ, sen poste, nur nun.

Do kiucele reklami?

Kio ne gravas foriris:

Sed, ĉu tion la plendanto vidas?!

(Autor: Paulo P Nascentes, Imagem: https://icdep.org.br)

Deixe uma resposta