ELÉTRON ELEKTRONO

 

ELÉTRON

No meio da noite silêncio da madrugada

o sol da metáfora incendeia seu açoite

iminente da fantasia na diáspora do dilema

explode a poesia se veste de poema: 

“raia sanguínea e fresca a madrugada”

estando mais em mim de mim presente saio

o Autor pressente o raio – faísca de duas ideias

que nunca antes assim formaram par, enfim,

enfim, como esse raio cai o poema em si

cai o pano – que poema é sempre tecido

para ser sem dilema sem nunca antes ter sido

nasce num átimo e como o instante

sabe se está ótimo: o leitor quase o cante

como o elétron no átomo cintila e rasga o fino

vaporoso véu do instante se cantado, vira hino

em sua métrica ligeira e, galopante, corre, menino,

para quem de fato o queira – poema, menino gigante!

ELEKTRONO

Meze de la nokto silento de frumateno

sun’ de l’ metafor’ baldaŭan skurĝon bruligas

de l’ fantazi’ en la diaspor’ de l’ dilemo

eksplodas la poezio vestiĝanta de poemo: 

“radias sanga kaj freŝa la frumateno”

estante pli en mi ĉeesta mi foriras

antaŭsentas la radion l’ Aŭtor’ – sparko de du ideoj

neniam antaŭe tiel iĝinte paro, fine,

fine, simile al tiu radi’ en si la poemo falas

finiĝo – la poemo estas ĉiam teksaĵo

por esti sen dilemo sen-estinte neniam antaŭe

naskiĝas subite kaj ajnamomente

scias, ĉu estas
bonega: la leganto kantu ĝin 

kiel elektrono en atomo trem-brile disŝiras la mincan

diafanan vual’ de l’ momento, se kantate, iĝas hinno

en sia fulma metriko galopas, kuras, knabo,

al kiu fakte ĝin volu – poemo, giganta knabo!