o último azul

Vale a pena assistir a “O Último Azul”, de Gabriel Mascaro.
O filme é mais um bom lançamento do cinema brasileiro.  Trata do que move os seres humanos: o  desejo. Sensato ou disparatado, não se vive
sem ele. Pode conduzir a uma vida plena e satisfatória, ou ao abismo da
insensatez. O desejo é nossa combustão.

Todo mundo concorda que cada pessoa tem o direito de seguir
seu próprio caminho. Chama-se “livre arbítrio” – embora haja que conteste a “liberdade”
dessa escolha, já que as pressões do inconsciente são poderosas. No entanto, em
relação aos idosos, a sociedade com frequência impõe severos limites ao desejo.
Ao velho se quer proibir tudo, como se ele tivesse voltado a ser criança: o velho
perde o direito ao desejo.

Em “O Último Azul”, Teresa (a maravilhosa atriz Denise Weinberg),
de 77 anos, decide manter seus desejos, contra tudo e contra todos.
Inicialmente, ela quer simplesmente voar; depois, apenas viver em liberdade, e
sem fraldas. Fará escolhas acertadas? Quem tem o direito de julgá-la?  

Tudo acontece num grandioso cenário amazônico, que dá ao
conto belíssima atmosfera, onírica e misteriosa. Como são os desejos humanos.

LA LASTA BLUO

Indas spekti “La Lasta
Bluo”, de Gabriel Mascaro. Ĉi tiu filmo estas unu plia bona lanĉo de la brazila
kinarto. Ĝi temas pri tio, kio movas la homojn: la deziro. Prudenta aŭ
sensenca, oni ne vivas sen ĝi. Ĝi povas konduki al vivo plena kaj kontentiga,
aŭ al abismo de frenezo. La deziro estas nia brulaĵo.

Ĉiuj konsentas, ke ĉiu homo
rajtas sekvi sian propran vojon. Oni nomas tion “libera elektopovo” — kvankam
iuj kontestas la “liberecon” de tia elekto, ĉar la premoj de la nekonscio estas
potencaj. Tamen, rilate al maljunuloj, la socio ofte surmetas severajn limojn
al  deziro. Al maljunulo oni emas ĉion malpermesi, kvazaŭ li denove
refariĝus infano: maljunulo perdas sian rajton al deziro. 

En “La Lasta Bluo”, la
77-jara Teresa (la mirinda aktorino Denise Weinberg) decidas konservi siajn
dezirojn, kontraŭ ĉio kaj kontraŭ ĉiuj. Komence, ŝi simple volas flugi; poste,
nur vivi libera kaj sen vindaĵoj. Ĉu ŝi faros prudentajn elektojn? Kiu rajtas
juĝi ŝin?

Ĉio okazas meze de grandioza
amazonia scenejo, kiu donas al la rakonto belegan etoson, sonĝecan kaj
misteran. Tiaj estas la homaj deziroj.