INOMINADO / SENNOMA

 

INOMINADO

Que nome
dar a essa inquietude

que nome,
enfim, que nome

a me deixar
insone

medo de quê,
da finitude?

 

Que nome
que nome

o desse
desassossego

que poema
que poema

produzo e
me concedo

a paz sem
transtorno sem dilema?

 

E essa
insônia caindo de sono,

Fome sei lá
de quê, mas fome,

Desafia o
reino do deus Chronos

e o deus
Kairós, que vem e some

que desconcerto
impõe este poema?

 

A
inquietude fique sem nome

sem nome o
medo sem sossego

sem nome
essa dor que me consome

não me
envergonho de pedir arrego

ao bálsamo
insolente do poema.

 

                                           SENNOMA

Kiun nomon doni al tiu malkvieteco

kiun nomon, finfine, kiun nomon

lasas min tiel sendormo

timo pri kio, ĉu de la finemo?

 

Kiun nomon kiun nomon

de tiu malkvietemo

kiun poemon kiun poemon

produktas mi min donacante

la pacon sen malordigo sen dilemo?

 

Kaj tiu maldormo falanta en dormo-fundon,

malsato pri io ajn, sed malsato,

defias la regnon de l’ dio Khronos’

kaj de l’ dio Kairos’, aperanta kaj
malaperanta

kian miskoncerton imponas tiu poemo?

 

La malkvieteco restu ja sennoma

sennoma la senkvieta timo

sennoma tiu dolor’ kiu min konsumas

ne hontas mi kapitulacii

antaŭ la aroganta balzamo de l’ poemo.