o retorno

 

Muitos anos depois, voltou à praça.

O chão era outro, mais civilizado,

as luzes, brilhantes e muito brancas.

As pessoas voltavam para casa, para
encerrar o dia.

Não era sábado, em que os jovens

passeassem em busca de olhares.

A banca de jornal já não vendia
jornal,

os bancos de cimento já não tinham
anúncios

de um ingênuo comércio de outrora.

Não havia engraxates a propor brilho
aos pés.

Não soava a música alegre dos alto-falantes

e os carros passavam quase sem ruído.

Não se vendia algodão doce na esquina,

nem frapê na leiteria.

A praça era outra.

Só perduravam ele e a velha estátua,

no centro do largo.

Ambos atônitos.

 

 

la reveno

 

Post multaj jaroj, li revenis al
la placo.

La pavimo estis nun alia, pli
civilizita,

la lumoj brilaj kaj tre blankaj.

La homoj revenadis hejmen, por
fini la tagon.

Ne estis sabato, kiam gejunuloj

promenis, serĉe de rigardoj.

La ĵurnalbudo jam ne vendis
ĵurnalojn,

la cementaj benkoj jam ne
surhavis anoncojn

pri ia naiva iama komerco.

Ne troviĝis ŝuciristoj proponantaj helon al piedoj.

Laŭtparoliloj ne sonigis gajan muzikon

kaj aŭtomobiloj preterpasis preskaŭ senbrue.

Ne estis vendistoj de
koton-dolĉaĵoj,

nek laktofrostaĵo en la
laktovendejo.

Tiu estis alia placo.

Restis nur li kaj la malnova
statuo,

en la mezo de la placo.

Ambaŭ perpleksaj.